ဇြတ္အခ်ိဳး
ယင္းမာပင္နယ္က တြဲဖက္အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးက ေက်ာင္းသားေဟာင္းတဦးရဲ့ ရြာအျပန္ေတြ႔ရတဲ့ ျမင္ကြင္းထဲက ဘ၀ေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ေျပာင္းသြားတဲ့ လူေနမႈစနစ္ေတြ အေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။ ဆရာဦး၀င္းျငိမ္း ရုပ္ရွင္မဂၢဇင္းကို ကုိင္တဲ့ အခ်ိန္ ၁၉၉၅ ၾသဂုတ္လ က ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။
—————————————————————————————
ဇြတ္အခ်ိဳး
တံခါးေပါက္အထက္က ”ဆရာမ်ား နားေနခန္းႏႇင့္ ႐ုံးခန္း” ဟူေသာ အစိမ္းေရာင္ သစ္သားတန္းေလးေပၚ႐ႇိ အျဖဴေရာင္စာလံုးေလး မ်ားကို သူျမင္ရသည္။ ညာတံခါး႐ြက္ အတြင္းေထာင့္တြင္ အဆံအနည္း ငယ္သာ က်န္ေတာ့သည့္ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းႏႇင့္ အျပာေရာင္ ပလတ္စတစ္ေဂၚျပားေလး ႐ႇိေနသည္။
ျမန္မာစာျပေသာ ဆရာကမူ သတင္းစာအေဟာင္းေလး မ်က္ ႏႇာအုပ္ကာ သမ္းေနသည္။ သခၤ်ာဆရာႏႇင့္ သိပၸံဆရာႏႇစ္ေယာက္က ေတာ့ စကားတစ္ေျပာေျပာႏႇင့္ စစ္တုရင္ကစားေနၾက၏။ ထိုင္ခံုခုႏႇစ္ခံုႏႇင့္ ၀န္းရံထားေသာ ေလးေထာင့္အသားစားပြဲေပၚတြင္ ေရေႏြးၾကမ္းထည့္ ေသာ ဓာတ္ဗူးအ၀ါၾကားေလးတစ္လံုး၊ ေႂကြအၾကမ္းပန္းကန္ ငါးလံုး၊ ေဆးလိပ္ျပာခြက္တစ္ခြက္ႏႇင့္ လက္ဖက္အုပ္တစ္လံုး ႐ႇိေနသည္။ သမိုင္း ႏႇင့္ ပထ၀ီသင္ေသာဆရာမႇာ စားပြဲ၏ေျမာက္ဆံုး အစြန္ျပတင္းေပါက္ ေဘးတြင္ မီးခိုးအူေနေအာင္ ဖြာ႐ိႈက္ရင္း အဂၤလိပ္ဆရာႏႇင့္ စကားေျပာ လိုက္ စစ္တုရင္ကစားေနေသာ ဆရာႏႇစ္ေယာက္ကုိ မထိတထိ စေန သည္။
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကေတာ့ ေထာင့္ဘက္စားပြဲအစြန္း ျပ တင္းေပါက္ကို ေက်ာေပးကာ သူနားမလည္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို တစူးတစိုက္ ဖတ္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ သူ့ကို အလယ္တန္းပညာ သင္ၾကားေပးေနၾကေသာ ဆရာမ်ားမႇာ မူလတန္းျပဆရာမ်ားႏႇင့္ ဘြဲ႕ရၿပီး ခါစ အငႇားဆရာမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးမႇာလည္း မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္သာ ျဖစ္သည္။
”ေမာင္ေက်ာ္မင္းထြန္းလား – လာေဟ့”
ဆရာႀကီးက ေခါင္းေမာ့လာသည္ဆို႐ုံမ် အနည္းငယ္ေစာင္းကာ ပါ၀ါမ်က္မႇန္ကိုင္း အနက္ႀကီးေပၚမႇေက်ာ္၍ သူမရင္းႏႇီးဖူးေသာ မ်က္ လံုးမ်ားႏႇင့္ ပင့္ၾကည့္ၾကည့္သည္။ အတန္ၾကာ စာအုပ္ကိုဆက္ဖတ္ၿပီးမႇ စာအုပ္ကုိ စကၠဴေခါက္ကာ စကားစသည္။
”အဲဒီခံုမႇာထိုင္”
ဆရာႀကီး ညြန္ျပေသာ မ်က္ႏႇာခ်င္းဆိုင္ အေနအထား႐ႇိ ခံုေပၚသို့ မ၀ံ့မရဲ သူထိုင္လိုက္သည္။ စိုး႐ြံ႕စိတ္ေၾကာင့္လားမသိ။ ႀကိမ္ ခင္းခံုေပၚ သူထိုင္ေနမိသည္ဟု မခံစားမိေခ်။
”မင္း ေက်ာင္းသံုးရက္ ပ်က္တယ္ေနာ္”
ဆရာႀကီးအသံက ခပ္ေအးေအးပင္။ ႏႇာတံေပၚမႇ မ်က္မႇန္ကို ညာဘက္လက္ညိႇးတစ္ေခ်ာင္းထဲႏႇင့္ ျမႇင့္လိုက္ကာ သူ့ကိုစူးစိုက္ၾကည့္ေန သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူမေျဖႏိုင္ဘဲ ႐ႇိ၏။
”ဟို ကြၽန္ေတာ္ ခြင့္တိုင္စာ ပို့ခဲ့ပါတယ္”
”ခြင့္တိုင္စာဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မခိုင္လံုလည္း ေရးလို့ရ တာပဲကြာ၊ မင္းတို့႐ြာနဲ့ ဒီ႐ြာဆိုတာက ေရအိုးနဲ့ ေရမႈတ္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို့ ပ်က္ရတာလဲ ေျပာပါဦး”
ဆရာႀကီးမႇာ ေက်ာင္းအုပ္ဆိုေသာ္လည္း အသက္မႀကီးလႇေသး ေပ။ ေလးဆယ္ေက်ာ္ခန့္ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ ဆရာမ်ားႏႇင့္ယႇဥ္ပါက အႀကီးဆံုး။
”ကြၽန္ေတာ္ အေအးမိၿပီး ဖ်ားလို့ပါ”
”ေအး – ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ”
ဆရာႀကီးမႇာ စကားမဆက္ေသးဘဲ စာအုပ္ကိုကိုင္ရင္း ရပ္ေန ၏။ အာေခ်ာင္း႐ႇင္းေနတာလား၊ တမင္ အာ႐ုံဆြဲေဆာင္ေစရန္လား ဆရာ ႏႇစ္ေယာက္ဆီမႇ ခပ္က်ယ္က်ယ္ရယ္သံမ်ား ထြက္လာၿပီး ျပန္လည္ တိတ္ ဆိတ္သြား၏။
”တို့-တြဲဘက္ေက်ာင္းမ်ိဳးဆိုတာ၊ ႐ႇင္း႐ႇင္းေျပာမယ္။ ကိုယ့္ ဆရာနဲ့ ကိုယ့္တပည့္နဲ့၊ ကိုယ့္ေမးခြန္းနဲ့ ကိုယ့္အေျဖနဲ့ဆိုရင္ အေရး မႀကီးဘူးပဲ ဆိုပါစို့၊ အခုမင္းတို့ ႐ႇစ္တန္းဆိုတာက အစိုးရစစ္ – စုစုေပါင္းမႇ အေယာက္ႏႇစ္ဆယ္ပဲ႐ႇိတယ္။ ႐ႇစ္တန္းေအာင္ခ်က္ ရာခိုင္ ႏႈန္းဟာ ဒီၿမိဳ႕နယ္မႇာ ဘယ္ႏႇစ္မဆို အျမင့္ဆံုးရခဲ့တာ ေလးႏႇစ္ဆက္ တိုက္႐ႇိၿပီ။ ေက်ာင္းသားငါးဆယ္ဆိုလည္း အားလံုး ေအာင္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ဟိုမႇာၾကည့္”
ဆရာႀကီးက ေျပာေျပာဆိုဆို စာအုပ္ကိုကိုင္ရင္းက ေပါလစ္ မသုတ္ေသာ သစ္သားဗီ႐ိုႀကီးကို လႇမ္းñႊန္ျပသည္။ တကယ္ေတာ့ သစ္သားဗီ႐ုိႀကီးထဲမႇာ ဘာမႇ ထူးထူးေထြေထြမ႐ႇိသည္ကို သူသိသည္။ ေျမျဖဴဘူူးခြံ တခ်ိဳ႕ႏႇင့္ ေဘာပ်က္တစ္ခု၊ ႏႇစ္ခုသာ႐ႇိမည္။ ဤလခ ေပးတက္ရေသာ၊ ေက်ာင္းဆရာ မလံုေလာက္ေသာ၊ စည္းကမ္းအလြန္ ႀကီးေသာ၊ စာအုပ္စာတမ္း အလြန္ဆင္းရဲလႇေသာ တြဲဖက္ေက်ာင္း႐ႇိ သံုးလံုးတည္းေသာ ဗီ႐ုိမ်ားအေၾကာင္း ေက်ာင္းသက္ေလးႏႇစ္႐ႇိခဲ့ေသာ သူ ေနာေက်ေအာင္ သိေနၿပီးျဖစ္သည္။
သို့ေသာ္ ဗီ႐ိုေပၚမႇာ ဘယ္တုန္းကတင္ထားမႇန္း မသိေသာ သို့မဟုတ္ သူ ဘယ္တုန္းကမ် သတိထားမျမင္မိေသာ ေငြဒိုင္းႀကီးတစ္ခု ႏႇင့္ ဆုတံဆိပ္တခ်ိဳ႕။ သူၾကည့္ေနလိုက္ရ၏။ သို့ေသာ္ စိတ္မ၀င္စားလႇပါ။
”အဲဒါ ေအာင္ႏႈန္းအျမင့္ဆံုးနဲ့ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားဆံုး ရခဲ့တဲ့ အတြက္ ၿမိဳ႕နယ္က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ဆုဒိုင္းနဲ့ တံဆိပ္ေတြေပ့ါ”
ဆရာႀကီးက စကားျဖတ္ကာ သူ့ကို စိုက္ၾကည့္ျပန္သည္။
”မင္းက အခု႐ႇစ္တန္း-႐ႇင္း႐ႇင္းေျပာမယ္။ မင္းဆီက တို့ အမ်ားႀကီး ေမ်ာင္လင့္ထားတယ္။ စာေမးပြဲက ေဖေဖၚ၀ါရီလထဲမႇာ။ အခုကို ဒီဇင္ဘာလကုန္ေနၿပီ။ စာေမးပြဲကျဖင့္ ေက်ာကပ္ေနၿပီ။ ေနာက္ ဆို ေသေရး႐ႇင္ေရးကလြဲလို့ ဘာအေၾကာင္းနဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းမပ်က္ပါ ေစနဲ့။ ေက်ာင္းပ်က္ခြင့္လည္း ဆရာႀကီးကမေပးႏိုင္ဘူး ၾကားလား”
သူေခါင္းငုံ့ေနရင္းမႇ ေမာ့ကာ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။
”ကဲ ေက်ာင္းတက္ေတာ့မယ္။ အတန္းျပန္ၿပီး စာၾကည့္ေတာ့”
သူ႐ုံးခန္းက ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း သူ့စိတ္ထဲမႇာ ဆရာႀကီး စကားမ်ားႏႇင့္ မပတ္သက္လႇေသာ ခံစားမႈတခ်ိဳ႕ ကပ္ပါလာခဲ့သည္။
—————————–
သူ႐ြာျပန္္မေရာက္သည္မႇာ သံုးႏႇစ္သံုးမိုး႐ႇိၿပီ။ ႐ြာမႇာ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးမေကာင္း။ ႐ြာႏႇင့္ငါးမိုင္ေက်ာ္ေ၀းေသာ ေတာင္ဘက္႐ြာတြင္ ကားလမ္း႐ႇိ၍ ထြက္စီးႏိုင္သည္။ ႐ြာႏႇင့္ႏႇစ္မိုင္ခန့္ကြာေသာ အေ႐ႇ႕ဘက္ ႐ြာတြင္ ကားတစ္စီး႐ႇိသည္။ သူသည္ သူတစ္ခါမ် မစီးခဲ့ဖူးေသာ အ ေ႐ႇ႕ဘက္႐ြာမႇကားကို စီး၍ျပန္ခဲ့သည္။
ကားမႇဆင္းေသာ္ ေလးႏႇစ္ေက်ာ္မ် ပညာသင္ၾကားခဲ့ရေသာ တြဲဘက္အလယ္တန္းေက်ာင္းႀကီးကို ေဆးေရာင္ မ်ား ျပယ္သြားသည္မႇလြဲ၍ အရင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲ ျပန္ျမင္ရသည္။ ဤေျမဘက္ ေျခမခ်ျဖစ္သည္မႇာ ေျခာက္ႏႇစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ေက်ာင္း အေနာက္ဘက္ လမ္းမႇေန၍ ျဖတ္ေလ်ာက္ရင္း လည္ျပန္ၾကည့္ပါက တစ္စံုတစ္ခုသည္ သူ့ရင္အား ဆြဲႏႈတ္ေနသေယာင္ပင္။
ဤေျမဤေရတြင္ ေပ်ာ္တစ္လႇည့္ မေပ်ာ္တစ္လႇည့္ ေနထိုင္ခဲ့ရေသာရက္မ်ားကို သတိရ မိသည္။ မနက္ခုနစ္နာရီမႇ ညေနငါးနာရီအထိ ထမင္းမစားဘဲ ေက်ာင္း တက္ခဲ့ရေသာ တစ္ခ်ိန္က သူ့ဘ၀ကို ျပန္သတိရသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ မ႐ႇိေသာ၊ ဥပုဒ္ေန့မႇလြဲ၍ ေက်ာင္းမပိတ္တက္ေသာ ထိုတြဲဘက္ေက်ာင္း သည္ စာေမးပြဲရာသီျဖစ္ေသာ ဤ ဇန္န၀ါရီ စေနရက္၌ပင္ ေက်ာင္း ပိတ္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။
ႏႇစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ညာဘက္အစြန္တြင္ ေသာ့ခ်ိတ္ထား ေသာ တံခါး၀အထက္က ”ဆရာမ်ား နားေနခန္းႏႇင့္ ႐ုံးခန္း” ဟူေသာ စာတန္းေလးမႇာ ေနရာမပ်က္ ႐ႇိေနဆဲပင္။ ထိုအခိုက္ သူေမ့ေပ်ာက္ မရခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသံုးရက္ပ်က္၍ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ေခၚ၍ သတိေပးခံခဲ့ရေသာ ရက္တစ္ရက္ကုိ သူျပန္လည္ခံစားမိလာသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေတာ့ ပင္စင္ယူသြားၿပီလား ဟူေသာအေတြးက တစ္ဆက္တည္း ၀င္လာျပန္သည္။
႐ြာေရာက္၍ ႏႇစ္ပတ္ခန့္ေနၿပီးေသာ္ ၿမိဳ႕သို့ျပန္ရန္ သူျပင္ရ သည္။ မနက္ေစာေစာအိပ္ရာထ၍ ကားစီးရန္အလို့ငႇာ အေ႐ႇ႕ဘက္႐ြာသို့ ထြက္လာခဲ့သည္။ တကယ္တမ္း ကားေပၚေရာက္ေသာ္လည္း လူမျပည့္၍ ကားအမိုးေပၚတြင္ ထိုင္ေစာင့္ရျပန္သည္။ ထိုစဥ္ အလယ္တန္းေက်ာင္း ေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ၍ အေဖာ္ရသြားသည္။
တကယ္ေတာ့ ထိုသူငယ္ခ်င္းမႇာ ေက်ာင္းေနေတာ့သည္ေတာ့မဟုတ္။ အရင္ကလည္း တရင္းတႏႇီးေတာ့ မ႐ႇိလႇေပ။ သို့ေသာ္ တစ္ဦးႏႇင့္တစ္ဦး ေကာင္းေကာင္း မႇတ္မိေနၾကဆဲပင္႐ႇိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမႇာ ဟိုစဥ္က အတိုင္း ႐ုပ္မေျပာင္းလဲေပ။ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္ကား အ၀တ္အစား၊ အေနအထုိင္ႏႇင့္ အေျပာအဆို။ သူ့ဘယ္လက္တြင္ တစ္က်ပ္သားခန့္ ေ႐ႊလက္ပတ္ႀကိဳး၊ လည္ပင္းတြင္ ႏႇစ္က်ပ္သားကုံး၊ တစ္ကံုးႏႇင့္ လက္စြပ္ က ႏႇစ္ရံ။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေရေမႊးနဲ့ ႀကိဳင္ေနၿပီး ၀တ္ထားေသာ လံုခ်ည္မႇာ ေသာ့တံဆိပ္ အျပာကြက္၊ ပင္ဂြင္းစပို့႐ႇပ္ လက္႐ႇည္အစိမ္း ပုပ္ေရာင္။
”မင္း မိန္းမရၿပီလား၊ ဘာအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတာလဲ”
သူငယ္ခ်င္းက သူ့ကို စေမးသည္။ မေရရာေသာအေျဖကို ျပန္ေျဖရင္း ေမးခြန္းမူရင္းကိုပင္ သူျပန္ေမးမိ၏။
”ငါအခု တာမခန္သြားမႇာေလ။ ဟိုမႇာ ဆိုင္ခန္းေလးခန္း ဖြင့္ထားတယ္။ မိန္းမရၿပီးၿပီ”
”အခု မင္းတစ္ေယာက္တည္းလား”
”မဟုတ္ဘူး၊ ကိုစိန္ႀကီးနဲ့ေလ”
”ေၾသာ္”
ကိုစိန္ႀကီး ဆိုသူကို သူမသိ။
ကားက လူတျဖည္းျဖည္း မ်ားလာသည္။ ကားထြက္ေတာ့ မည္မို့ စိတ္သက္သာသြားသည္။ ဒီေရ၊ ဒီေျမႏႇင့္ သူလိုလူကား သိပ္မ အပ္စပ္။ အားလံုး၏ စကားမ်ားမႇာ သိန္းသန္းစကားမ်ားျဖစ္၍ တာမခန္၊ ဆိုင္းေထာင္၊ ဖားကန့္ဟူေသာ နာမည္မ်ားႏႇင့္မကင္းလႇ။ ေၾသာ္၊ လူေတြ သိပ္ကိုေျပာင္းလဲေနၾကၿပီ။
ထိုသူငယ္ခ်င္းမႇာ မိဘဆင္းရဲ၍ ခုနစ္တန္း တစ္ႀကိမ္က်သည္ ႏႇင့္ ေက်ာင္းထြက္သြားခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္ သူႏႇင့္ အာလာပသလႅာပ အလို့ငႇာ ဟိုတုန္းက တြဲဘက္ေက်ာင္းႀကီးအေၾကာင္း စကားစပ္မိ၏။ ႐ြာသားမ်ား အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပၾကသည္ႏႇင့္ ေက်ာင္းရန္ပံုေငြ သိန္းဂဏန္းထိ တိုးလာသည္ဟုသိရေသာ္ သူ ပီတိျဖစ္ရသည္။
”ကိုစိန္ႀကီးတို့ကိုက ေလးေသာင္းလႇဴထားတာ၊”
သူငယ္ခ်င္းက သူ့အိတ္ထဲမႇ ကြမ္းယာထုပ္ကိုထုတ္ကာ သူ့အား လႇမ္းသည္။ သူက လက္ကာျပလိုက္၏။
”ကိုစိန္ႀကီး လာေလ၊ အမိုးေပၚ ဒီမႇာက အေခ်ာင္ႀကီး”
သူငယ္ခ်င္းက ေအာက္ကိုငုံ့ကာ လႇမ္းေအာ္၏။ သူကေတာ့ သူမေတြ႕ျမင္ရတာၾကာေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို အျမင့္မႇ ေငးေမာၾကည့္ ေနမိ သည္။
မၾကာပါ၊ ကားစထြက္သည္။
၆-တန္ ဘတ္စ္ကားႀကီးမႇာ မညီညာေသာေျမလမ္း အေကြ႕ အေကာက္မ်ားေပၚတြင္ တလိမ့္လိမ့္ ေ႐ြ႕ေနသည္။ သူႏႇင့္သူငယ္ခ်င္းမႇာ စကားျပတ္သြားသည္။
”ေက်ာ္မင္းထြန္းႀကီးလား”
ထူးထူးျခားျခား ေခၚသည့္အသံကို တရင္းတႏႇီး သူၾကားလိုက္ရ သည္။
”ဟာ ဆရာႀကီးပါလား၊ ဟုတ္တယ္ ဆရာႀကီး၊ အခုဆရာႀကီး ဘယ္လဲ”
ဆရာႀကီးမႇာ ဖိုတိုဂေရး ႏႇစ္ထပ္မ်က္မႇန္ႏႇင့္ ငယ္ေနသလားပင္ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ႀကိဳၾကား ျဖဴေနခဲ့ေသာ ဆံပင္မ်ားမႇာ နက္ေမႇာင္ကာ စိုေန၏။ အသားလတ္၍ အနည္းငယ္၀လာသည္ ထင္၏။
”ခရီးထြက္မလို့ကြ”
”ေက်ာင္းကေကာ”
သူအသိခ်င္ဆံုးေမးခြန္းကို အေလာတႀကီးေမးမိသည္။
”ေဆးပင္စင္ ယူလိုက္တာ ေလးႏႇစ္ေက်ာ္ၿပီ၊ တာမခန္းဘက္ မႇာ ဆိုင္ခန္းဖြင့္ ေစ်းေရာင္းေနတာ။ ဆိုင္ခန္းႏႇစ္ခန္း ႐ႇိတယ္။ အလုပ္က ေတာ့ ေမာင္ျမင့္တို့နဲ့ အတူတူပဲ”
သူသည္ တရိပ္ရိပ္ ေျပးက်န္ရစ္ေသာ သစ္ပင္မ်ားကို ေငးေန မိသည္။ ”ေမာင္ျမင့္တို့နဲ့ အတူတူပဲ” ဆိုေသာ စကားႏႇင့္ ”ကိုစိန္ႀကီး” ဟူေသာ ေမာင္ျမင့္၏ စကားအသံုးတို့ကို အဓိပၸာယ္မ႐ႇိ၊ ထပ္တူမက်စြာ ဇြတ္အခ်ိဳးခ်ေနမိ၏။
ဆရာႀကီးကေတာ့ ေမာင္ျမင့္ႏႇင့္အတူ သူစိတ္မ၀င္စားလႇေသာ စကားမ်ားကို အားပါးတရ ရယ္ေမာကာ ေျပာေနၾကသည္။ ကားေပၚမႇ တြဲေလာင္းခ်ထားေသာ ဆရာႀကီး၏ေျခအစံုမႇ ပိုးေယာကခ်င္လံုခ်ည္ ကြက္စိပ္ေလးမႇာ ေလထဲတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ခါေနေတာ့သည္။ ။
ေနထြတ္-႐ုပ္ရႇင္မဂၢဇင္း၊ အမႇတ္ ၆၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၁၉၉၅။
————————————————————————————–
ဖတ္ဖို႔ ဒီပီဒီအပ္ဖ္ဖိုင္ကို ဖြင့္ၾကည့္ပါ–ဇြတ္အခ်ိဳး Agressive Proportion (Short Story)
